زیر خاکستر ذهنم باقی ست، آتشی سر کش و سوزنده هنوز...
یادگاری است ز عشقی سوزان، که بود گرم و فروزنده هنوز...
عشقی آن گونه که بنیان مرا، سوخت تا ریشه و خاکستر کرد،
غرق در حیرتم از این که چرا، مانده ام زنده هنوز...
گاهگاهی که دلم می گیرد، پیش خود می گویم،
آن که جانم را سوخت، یاد می آرد از این بنده هنوز... ؟
سخت جانی را بین، که نمردم از هجر...
مرگ، صد بار به از، بی تو بودن باشد.
گفتم از عشق تو من خواهم مرد،،،
چون نمردم، هستم، پیش چشمان تو شرمنده هنوز...
گرچه از فرط غرور، اشکم از دیده نریخت،
بعد تو لیک، پس از آن همه سال، کس ندیده به لبم خنده هنوز...
گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت،،،
سال هاست که از دیده ی من رفتی، لیک، دلم از مهر تو آکنده هنوز...
دفتر عمر مرا، دست ایام ورق ها زده است،
زیر بار غم عشق، قامتم خم شد و پشتم بشکست.
در خیالم اما، هم چنان روز نخست، تویی آن قامت بالنده هنوز...
در قمار غم عشق، دل من بردی و با دست تهی،
منم آن عاشق بازنده هنوز...
آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش،
گر که گورم بشکافند، عیان می بینند،
زیر خاکستر عشقم باقی ست،
آتشی سرکش و سوزنده هنوز ...
نهمین سالگرد رفتن همیشگیه پسر عمومه ... بهنام عزیزم ، روحت شاد ...
۰
عزیزم جشن میلادت مبارک منو اون سوی جشن دل نذاری
